de embolisatie toch gedaan zou worden.
Ze kwamen meteen bloed prikken om mijn stollingsfactor te
bepalen. De uitslag van dit onderzoek zou 1,5uur duren dus voor 11uur zou ik
niet aan de beurt zijn.
Op mijn gemakje werd ik wakker, sprak ik met de artsen en
dacht nog even te kunnen douche en eten. Die laatste 2 dingen zaten er niet meer in want het was amper 10 uur toen ze kwamen vertellen dat ik al opgeroepen was.
Snel friste ik mezelf even op en voor ik het wist reed ik met bed en al door de gang. Op naar de radiologie.
Ik was erg rustig en liet alles rustig over me heen komen.
Bij een embolisatie gaan ze wat zieke vaten in je longen
dicht maken.
Doordat mijn lichaam niet voldoende zuurstof binnen krijgt
omdat de longen niet optimaal werken gaat het automatisch wat extra bloedvaten
aanmaken. Deze vaten zijn heel dun en daardoor een verhoogde kans om knappen en
dus een bloeding te veroorzaken.
Deze vaten maken ze dan weer dicht want de bloeding is
gevaarlijk en die vaatjes kun je wel missen (het lichaam gaat ze toch
automatisch weer aanmaken haha)
Via een slagader in je lies gaan ze naar binnen en zoeken ze
onder een röntgenapparaat naar de zieke vaatjes. Ze verdoven alleen je lies en
verder gaat de hele behandeling zonder verdoving. Regelmatig checken ze de
bloedstroom in de longen om te controleren of ze bij het goede vat zitten en ze
niet een verkeerd vat dicht maken. Het zou lullig zijn als je arm ineens geen
bloed meer krijgt.
De meeste vaten maken ze dicht met een soort hele kleine
korreltjes en dat was eigenlijk pijnloos.
Dus halverwege lag ik er vrij ontspannen bij en vond ik het
niet erg. Tot ze links een vat niet met die korrels gingen dicht maken maar met
lijm, omdat dit een grotere aftakking was dan de rest. Op dat moment zakte ik
echt door de grond van de pijn. Mijn hele linker arm begon enorm pijn te doen
en ik wist even niet waar ik het zoeken moest. Ik raakte een beetje in paniek
want ik was ondertussen ook wat benauwd geworden van het liggen en om me wat
rustig te krijgen hebben ze me even een beetje zuurstof gegeven, dat zorgde er
iig voor dat ik wat rustiger werd.
Na 2uur op de tafel te hebben gelegen was het eindelijk klaar en kon ik terug naar de afdeling.
Daar moest ik nog een uur plat blijven liggen om een slagaderlijke bloeding in mijn lies te voorkomen.
De pijn in mijn arm bleef aanhouden en soms wist ik niet meer hoe ik moest liggen, hangen of liggen.
Nu een kort nachtje later heb ik nog steeds wel pijn boven in mn schoudersblad/nek. En ben ik wat benauwder dan anders.
Dit moet als het goed is langzaam wegtrekken.
De ingreep zelf is dus wel goed gegaan alleen de nasleep is even wat vervelend.
Maar dat komt ook wel weer goed.
Ondertussen ben ik wel van het infuus af, want antibiotica is niet
meer nodig.
Maar vanwege de pijn blijf ik nog 1 nachtje extra ter observatie..
DUS MORGEN NAAR HUIS!
Tot zover deze uitgebreide update.
Liefs Karen
