Kampeersafari in de bush bush

Om half 3 in de ochtend ging in Auckland de wekker. Hup naar het vliegtuig en op naar Australië. We vlogen eerst naar Sydney en vervolgens door naar Ayers Rock, waar we tegen 1 uur werden we opgehaald door een busje. Er zaten al 16 mensen in die al een ochtendprogramma achter de rug hadden. We reden naar een gezellig tentenkamp dat onze verblijfplaats zou zijn voor de komende nacht.

Na een zeer goed verzorgde lunch, pakte we wat spullen en reden we naar Uluru. Uluru is de heilige berg van de Aboriginals. We hebben daar een wandeling langs de berg gemaakt en onze reisleider (George) vertelde verschillende mooie Aboriginalverhalen die bij de berg horen.

Het is een indrukwekkende berg en de Aboriginals zijn er ook erg voorzichtig mee. Zo mogen er op verschillende “heilige” plekken geen foto’s gemaakt worden en mag je de natuur er omheen op geen enkele wijze beschadigen. (dus geen blaadjes van een boom plukken bijvoorbeeld)

Na de rondleiding reden we naar een plek waar we de zonsondergang keken.

Je ziet de berg van kleur veranderen naarmate de zon wegzakt achter de horizon.

We reden terug naar het basiskamp waar we na een BBQ en een gezellige borrel met onze medereizigers op tijd ons bed in doken.

Om 5uur ging de wekker weer. We moesten zo vroeg op omdat we de zonsopkomst zouden gaan kijken vanaf een uitkijkpunt richting Uluru. Het was zeer bijzonder omdat de zon precies midden achter de berg op kwam en dat gebeurd maar 2x per jaar. Het was prachtig om te zien hoe de zon een gouden gloed rond de berg kleurt terwijl hij erachter langzaam opkomt.

Na het uizicht reden we naar Kata Tjuta. Ook weer een heilige berg voor de Aboriginals die behalve zijn rode kleur er totaal anders uitziet. Kata Tjuta betekent 36 hoofden dit omdat die uit zoveel verschillende bollen bestaat vanaf een afstand gezien. We hadden daar een wandeltocht van zo’n 4uur tussen de verschillende bollen van berg door. Een zeer mooie tocht om te lopen en opnieuw vertelde George ons verschillende prachtige verhalen.

Na een uitstekende lunch stapten we in de bus en reden we naar een plek zo’n 300km verderop. We hadden nog een tussenstop, waar we uitkeken op de berg Atilla.

Rond 6uur arriveerden we bij ons basiskamp voor de komende nacht. Hier hebben we gekookt in het vuur. We hadden zelf onderweg al hout gesprokkeld en het was een bijzondere ervaring.

De volgende morgen weer om 5 uur op en om 6 uur in de bus naar Kings Canyon.  Kings Canyon is een bergketen bestaande uit rode rotsen zoals Ayers Rock. Hier hebben we een wandeling gemaakt van 4 uur. Klimmen en klauteren naar boven. Een steile klim maar goed te doen. Boven gekomen een prachtig uitzicht. We stonden aan de rand van de canyon en keken zo de diepte in. Zover als je kijken kon alleen maar “groene” woestijn. Normaal is het een rode zandvlakte met af en toe een struik. Omdat het de afgelopen tijd zoveel geregend heeft in Australie staan er in de woestijn veel groene struiken en kleine bomen en af en toe bloeiende bloemen. De wandeling was prachtig. We daalden af naar de Tuin van Eden. Beneden aangekomen hadden we een korte stop aan een meertje omringd door rotsen en bomen. Het was er zo stil en vredig, alleen het gefluit van een enkele vogel was te horen. Vervolgens klommen we weer naar boven zijn we de canyon helemaal rond gelopen.

Na de lunch reden we richting Alice Springs. De reis ging over zo’n 170 km “dirty road”, rode gravelwegen. Tot onze verbazing en grote hilariteit werd er wel aan de weg gewerkt. Er stond zelfs een man met een “stopbord”. Daarmee werd aangegeven dat we niet door mochten  

rijden vanwege een tegenligger (op het hele stuk zagen we 4 tegenliggers: 2 roadtrains, dat zijn megagrote trucks met 4 aanhangers en 2 gewone auto’s). Na 3 uur hobbelen en door elkaar geschud te zijn kwamen we aan in Hermansburg, een Maoridorp. Hier stapten we over in een andere bus die ons naar Alice Springs bracht, althans dat was de bedoeling. Bij de eerste de beste rivier die we kruisten kwamen we vast te zitten (omdat het zoveel geregend heeft staat het water in de rivieren veel hoger dan normaal en is de weg niet altijd te zien) We moesten door het water  waar een onverwacht diepte kuil in zat en ja hoor met de achteras aan de grond. Dus wachten op de volgende bus, hadden we nog geluk dat er een bus achter ons aankwam, die ons eruit trok. ’s Avonds na een gezamenlijke maaltijd met wat tour genoten doken we lekker weer in een gewoon bed.

De volgende ochtend vlogen we naar Melbourne waar we door een neef en zijn vrouw werden opgehaald. We zijn nu een aantal dagen in Goughs Bay geweest, het vakantiehuis van de familie,en hebben daar lekker kunnen luieren en bekomen van 3 “geweldige dagen” in de outback Douwn Under.

Uluru

Het tentenkamp waar we sliepen

Kings Canyon

Onze bus op de dirty road

Zonsopkomst achter Uluru.

Het zit erop in Nieuw Zeeland.

De reis in Nieuw Zeeland zit erop.

We zitten op dit moment in Auckland en vliegen over een paar uurtjes naar het binnenland van Australië.

We kijken met enorm veel plezier terug op de afgelopen 3 weken. Het is een prachtig land met onwijs veel verschillende landschappen. Van fjorden naar gletsjers en van vulkanisch gebied tot grotten.

Bij ons heeft de wandeltocht van 15km door het vulkanisch gebied (tongaririo alpine crossing) het meeste indruk gemaakt. Het uitzicht daarboven was zo geweldig mooi en de persoonlijke prestatie die daar aanvast zat maakte ons best wel even trots.

Het zien van het Maori dorp was bijzonder omdat we daardoor echt een goede indruk kregen van de oorspronkelijke inwoners van het land.

Maar eigenlijk is alles wat we hier hebben gezien en gedaan een hoogte punt.

Nieuw Zeeland is gewoon een prachtig land met veel lieve en attente mensen.

Nu op naar Australië………

Kusjes ons

Een vrije val van 3,3 km, borrelende bronnen, Maori cultuur en Waitomo caves.

Whaaaa Erna en Karen zijn uit een vliegtuig gesprongen!!!!

Het stond al langer op ons verlanglijstje en hier is die droom eindelijk uitgekomen. Karen en Erna zijn gaan skydiven.

We hadden een boeking gemaakt voor 1uur maar omdat we in de ochtend weinig op de planning hadden staan zijn we tegen half 12 naar het vliegveld gereden. Na nog wat extra informatie besloten we om ervoor te gaan. We kregen een overal en een tuig aan en een leren muts op.  Toen alles goed vast zat en dubbel gecheckt was konden we in het vliegtuig stappen.    Het vliegtuig steeg tot een hoogte van 15000 voet. (ongeveer 5 km) Daar ging het luik open en sprongen we 1 voor 1 naar beneden ( vastgemaakt aan onze instructeur natuurlijk).  Een vrije val van 3,4 km volgde……..onwijs gaaf. Het uitzicht op de wereld onder ons super mooi. Na ongeveer een minuut ging de parachute open en werd ’t ineens stil om ons heen. Langzaam zweefden we naar beneden. Piet filmde vanaf de grond de landing en na zo’n 

6 minuten en een hele hoop adrenaline stonden we weer met 2 benen veilig op de grond.

Alweer een bijzondere ervaring rijker.

Omdat het nog vroeg in de middag was reden we door naar Wai-o-tapu thermal wonderland.

Een park bestaande uit gedoofde vulkanen met verschillende heetwater bronnen en meren in allerlei geuren en kleuren (van citroengeel naar limegroen en van koperrood en helderblauw naar diepzwart). Het water dat uit de grond kwam kon tot zo’n 100 graden heet worden en kwam borrelend omhoog. En overal zag je de dampen uit de grond komen. Bijzonder om te zien en ruiken hoe de verschillende chemicaliën het water geurt en kleurt. Met name de vieze zwavelgeur overheerst enorm.

We sloten de dag af op de camping waar ze heerlijke natuurlijke heetwater bronnen hadden. Even helemaal ontspannen om de spieren hun verdiende rust te geven.

De volgende ochtend reden we naar het Rotorua museum. We hadden gehoopt om daar wat meer van de Maori cultuur te vinden maar dat viel een beetje tegen. Het bleek een oud badhuis te zijn wat vroeger als een soort kuuroord werd gebruikt. En er was het een en ander te zien over het vulkanisch gebied en over hoe de Maori’s hebben mee gevochten in de WO II.

Na het bezoek aan het museum zijn we door gereden naar Whakarewarewa. Een Maori dorpje wat nog bewoond is en gebruik maakt van het vulkanisch gebied. We zagen daar bijvoorbeeld hoe er gekookt werd in de hete bronnen en tijdens een voorstelling kregen we een beeld van de tradities van de Maori’s.

’s avonds reden we door naar Waitomo.

Daar hebben we vanmorgen de waitomo caves bezocht. Als eerste zijn we in een glimwormen grot geweest. Grappig om te zien. Je word met een bootje door een ondergrondse rivier geleid. En ineens zie je allemaal wit/blauw gekleurde lichtjes aan het plafon. Glimwormen.

Het is net een combi van de fatamorgana en het laatste stuk van de vogelrock in de Efteling.

Daarna hebben we nog een wandeltocht gemaakt door een grot. Overal waren verschillende stalagmieten en stalactieten te zien.

Nu zijn we onderweg naar Auckland van daaruit vertrekken we donderdag ochtend naar het binnen land van Australië.

Het kan dus even duren voor we met een nieuw stukje komen.



Erna aan de parachute





Karen aan de parachute

Met de Maori's

Vulkanisch gebied



Geen walvissen gespot en de overtocht naar het Noorder-eiland en BIKKELEN on top of the World.



Helaas geen walvissen gezien vandaag. Netjes om half 11 meldden wij ons aan bij de Wale Watch. Ze waarschuwden toen al voor een ruwe zee, maar de tocht ging nog wel door. Rond half 12 zaten we op de boot en we merkten al snel dat er flinke golven waren. Na zo’n 30 min varen draaide de boot om en ging terug naar de haven. Einde Wale Watch, het was te gevaarlijk.

Terug bij de camper een bakkie gedaan en doorgereden naar Picton. Onderweg kwamen we nog een hele kolonie zeehonden tegen vlak langs de kust. Het waren er wel honderden.

De volgende ochtend om half 6 stonden we alweer klaar bij de veerboot voor de overtocht naar het Noorder-eiland. Na een rustig tochtje kwamen we tegen 10^e aan in Wellington. We zijn de stad niet ingegaan. Veel teveel hoge en grote gebouwen. Dat is niks voor ons.

We zijn zo’n 100km verder gereden en hebben daar heerlijk met een strak blauwe lucht de middag aan zee . Aan het eind van de middag besloten we spontaan om toch nog een stuk richting het Tongariro National Park te rijden en kwamen ’s avonds aan bij een camping midden in de bergen.

De volgende ochtend vervolgden we onze route en kwamen rond half 12 aan bij de plaats van bestemming. Omdat de weersvoorspellingen van die dag goed waren en die van vrijdag slecht besloten we om rond 1uur nog te vertrekken voor een 15km lange wandelroute dwars door vulkaan gebied heen.  Het was een flinke klim naar de top van een vulkaan. Eenmaal boven na flink wat bikkelen en afzien stonden we voor ons gevoel aan “de top van de wereld” Het uitzicht was adembenemend. Onder ons prachtig blauw/groen gekleurde meertjes en rechts keken we zo de kratermond van de vulkaan in. Na even rustig zitten en genieten van het uitzicht begon de route terug. Na 6uur lopen kwamen we helemaal gebroken terug bij de camper. Maar met een voldaan gevoel en enorm trots op ons zelf.

Halverwege de beklimming

Nog 1 beklimming te gaan, maar even genieten van het uizicht

Beginnen aan de route terug. Nog maar 7,25km te gaan.

Het uitzicht vanaf de top van de vulkaan



De krater



Maandag rustdag, en dinsdag een dol-fijne dag.

Zoals gezegd vandaag een rustdag dus tijd voor een korte wandeling door Kaikoura. Verder lekker luieren en lezen. De zon schijnt na de middag volop dus de zonnebrandcrème kan uitgepakt worden evenals de aftersun. In de morgen loopt de camping langzaam leeg om aan het eind van de dag weer vol te lopen met vooral campers en reizigers met auto en een klein tentje. Backpackers zijn er niet veel. Zoals ze ons gisteren vertelde zijn er na de aardbeving in Christchurch zo’n 50% minder toeristen. Vrij rustig dus.

Na een rust dagje ging vanmorgen om 5uur de wekker. Snel een plens water in het gezicht, een boterham eten en met een flinke dosis gezonde spanning vertrekken we. Het gaat nu echt gebeuren Erna en Karen gaan zwemmen met wilde dolfijnen. Tegen kwart voor 6 komen we aan bij de verzamelplaats. Erna en Karen krijgen een wetsuit aan en Piet kan rustig wachten tot iedereen zover is. Na een korte instructie dvd kan het beginnen. De bus brengt ons naar de haven waar we in 2 groepen worden gesplitst en de oceaan op gaan. Met een prachtige zonsopkomst zien we al snel een aantal dolfijnen rond springen in het water. De boot gaat wat langzamer varen en Karen en Erna gaan zich klaar maken om het water in te gaan.

We moesten achter op de boot gaan zitten en wachten tot er een toeter klonk. Dan mocht je het water in en de dolfijnen gaan bewonderen. Zodra te toeter weer klonk moest je weer terug naar de boot. De dolfijnen leven in het wild en zwemmen dus verder. Zo gingen we steeds met de boot verder om ze bij te blijven. We zijn in totaal 4x het water in gegaan en bij de laatste keer zwommen er wel honderden dolfijnen in de buurt van ons.

Wauw wat een onwijs gave ervaring zeg. Soms kwam er een dolfijn rondjes om je heen zwemmen en door gekke geluiden te maken trok je hun aandacht. Overal waar je keek zwommen dolfijnen. Zo dicht bij dat je ze aan kon raken. Het was zo bijzonder om midden tussen die beesten te zwemmen. Na het zwemmen hadden we nog even tijd om ze vanaf de boot te bewonderen. Helaas ging het allemaal veel te snel, we hadden er nog uren tussen willen zwemmen,  maar we zijn een mooie ervaring en wat prachtige (onderwater) foto’s en filmpjes rijker.

Eenmaal terug op de camping hebben we lekker geluierd, genoten van het prachtige weer.

De zonsopkomst

Zelf gemaakt, zo dicht bij waren ze dus....

Niks bekeken en zoveel moois gezien De tocht op fox gletsjer en nu in Kaikoura.

We hebben besloten om in 1 dag te rijden van Te Anau naar Fox gletsjer. Een hele rit om in 1 dag te doen. We beseffen dat we daarmee heel veel moois voorbijrijden maar we moeten keuzes maken. Er is hier zoveel moois te zien dat we het toch niet in drie weken kunnen bekijken. Vandaag rijden we zo’n 500 km. Het is onvoorstelbaar om te zien hoe het landschap in zo’n relatief korte afstand veranderd. Het ene moment rijden we langs steile rotsen, kaal en grijs van kleur. Het andere moment komen we in brede dalen met groen gras, waar schapen en herten grazen. Dan weer langs heuvels waar wijnstruiken op groeien. We passeren heel veel riviertjes waar grijze stenen en boomresten in liggen en waar nauwelijks water in staat. De bruggen over deze riviertjes bestaan uit 1 rijstrook. Tegenliggers of wij moeten dus om de beurt. Wachten hoeven we niet…… er zijn nauwelijks tegenliggers. Het woord “file”is zeker niet in Nieuw Zeeland uitgevonden. Aan het einde van de rit komen we weer aan de zee. Hoog boven de golven slingert de weg langs bossen met vreemde bomen, de kruin 1 kant op groeiend door de wind en varens op stammen van soms wel 8 meter hoog. De hele dag door verandert ook de lucht van kleur. Van donkere wolken tot strak blauw afgewisseld met witte schapenwolken en tussendoor een stralende zon. Aan het eind van de rit komen we op een camping waar we meteen voor de volgende dag een gletsjerwandeling bespreken.

We worden wakker met grijze lucht. Niet echt een goed teken dus….

Om half 10 moeten we ons melden voor de gletsjerwandeling en tot die tijd bleef het droog. Maar helaas we zijn nog geen 10 minuten daar of het begint flink te regenen. Dat word een natte bedoeling daar boven op die berg. Maar we laten ons zeker niet uit het veld slaan en gaan vol goede moed op stap. We worden eerst met de bus tot zo’n 100 m voor de voet van de gletsjer gereden, vanaf daar begint de tocht. Omdat de voet van de gletsjer een gevaarlijk stuk is door smeltend ijs en vallende rotsen moeten we eerst een stuk langs de gletsjer lopen. Het is flink klimmen en klauteren over stenen en rotsen. Dan begint het stuk over het ijs. Eerst moeten we spikes onder onze schoenen vastbinden zodat we goed grip hebben. Het is een hele ervaring om over zo’n groot gebied met ijs te lopen. Iedere dag opnieuw moeten de gidsen trapjes in het ijs hakken om de toeristen veilig naar boven te kunnen brengen. En het ijs heeft iedere dag iets anders te bieden. In een paar uur tijd kan het al veranderen door het smelten.

Na een indrukwekkende en gave tocht komen we (iets of wat zeiknat) terug bij de kamper.

Het regende nog steeds, dus na een lekker warme douche en een bak koffie besloten we nog een stuk door te rijden, om reistijd van de volgende dag te verkorte.

Vanmorgen hebben we lekker rustig aangedaan, en zijn nu in Kaikoura. Hier gaan we lekker een paar dagen echt vakantie houden en even lekker niks doen. Maandag gaan Karen en Erna vroeg in de morgen zwemmen met wilde dolfijnen en voor dinsdag staat een walvis spot tour op de planning. Gelukkig zijn de weesvoorspellingen positief dus kunnen we een paar rustige dagen tegemoet gaan.

Groetjes, ons.



De beklimming naar de gletsjer



lopend op de gletsjer

Lopend op de gletsjer

In een ijsgrot op de gletsjer





P.s Als je op de foto's klikt worden de uitvergroot!

Doubtful- en Milford sound.

Vanuit Invercargill vervolgden we onze weg richting Manapouri, want vanuit daar zouden we het snelst kunnen vertrekken voor de cruise naar Doubtfulsound. Onderweg zagen we een eenzame fietser rijden, die op het moment dat hij ons door had afstapte en begon te liften. We besloten te stoppen en vragen waar hij heen moest. Hij wilde naar Te Anau maar een lift tot aan Manapouri vond hij ook prima. Dus gaven wij hem die lift. En tijdens de rit gaf hij ons allerlei tips over waar we de mooiste plekjes konden vinden.

De volgende ochtend tegen 12^e vertrokken we met de boot voor een prachtige tocht richting Doubtfulsound. Het weer was prima, zon en een paar witte wolken. Voor een plaats waar het 2 van de 3 dagen regent super!!!

De tocht bestond uit 3 delen: eerst een deel met de boot, toen een deel met de bus en daarna weer met de boot. Doubtfulsound is een van de mooiste fjorden van Nieuw Zeeland. Hoge bergen, begroeit met allerlei boomsoorten in allerlei kleuren, omringen een diepe kloof. Deze kloof loopt uit tot in de Tasmanzee. Onderweg zwommen dolfijnen met de boot mee. We konden ze bijna aanraken, geweldig!!! Aan het einde van de kloof zijn een paar rotseilanden waar een groep zeehonden op zaten. ´s avonds kwamen we moe maar zeer voldaan terug op de camping. De volgende ochtend onderweg naar Milfordsound. Ook een kloof. Om hier te komen moesten we eerst een 120 km lange weg door bossen, over bergen en langs riviertjes rijden. De uitzichten zijn te mooi. Het kost even tijd maar ´t is zeer de moeite waard

Milford sound was heel anders dan Doubtful sound. Het was 1 kloof met hoge, steile en kale rotswanden. Zeer indrukwekkend. Milford sound is nr. 1 van Nieuw Zeeland. Maar als wij zouden mogen kiezen staat Doubtful sound op 1. Doubtfulsound was mooier en lieflijker om te zien en vele malen groter. Hoewel Millfordsound door de steile wanden iets indrukwekkender was.



Nu zitten nu in Queenstown en zijn onderweg richting de Fox gletsjer.

Die we morgen of overmorgen willen gaan beklimmen.



P.s Hier wat foto's van alles wat we tot nu toe ongeveer gezien hebben.







Doubtfull sound



Doubtful sound





Milford sound







De tunnel om bij milford sound te komen